یکی از برنامه های خیلی خوبی که در دانشگاه داریم سمیناهار روزهای سه شنبه است. چرا سمیناهار؟ برای اینکه سمینار به همراه ساندویچ به عنوان نهار برگزار می شود و هر بار یک نفر از درون یا بیرون دانشگاه مقاله تحقیقی خود را ارایه میکند. بعد از 45 دقیقه ارایه، 45 دقیقه هم سوال و جواب و انتقاد راجع به همان مقاله انجام می شود. باور کنید در برخی از مقالات ارایه شده بقدری بحث و سوال و جواب شده که من به جای ارایه دهنده ناراحت شدم. ولی جالب اینجاست که تمام سوالات مربوط به نکات مختلف و کاستی های مقاله است و معمولا ارایه دهنده بعد از این سمینار مقاله را بهبود داده و به ژورنال می فرستد.
دفعه اولی که در این سمینار شرکت کردم از استادم پرسیدم چرا این طرف رو انقدر سوال پیچ می کنید و ایراد می گیرید. استادم جواب داد این همه مباحثه مثل انتقاد کردن اعضای خانواده از هم دیگه برای بهبود رفتاره. اگه مقاله با همین کاستی ها در یک کنفرانس معروفی ارایه بشه یا در یک مجله علمی چاپ بشه خیلی بدتره. واسه همین هر کسی که تحقیقی انجام میده مشتاقه تا نظر همکارانش رو راجع به اون بدونه.
نکته جالب دیگه ای که این تو این سمینارها نظر من را جلب کرده اینه که هیچ کس به دامنه تحقیق طرف ایراد نمی گیره. به عنوان مثال هیچ موقع به ارایه کننده گفته نشده که موضوع مهمتری هم در این حوزه پیدا می شد که شما روش کار کنید . و این برای من حساسیت عجیبی ایجاد کرده است. می دونید چرا؟ آخه من کم ارایه مقاله و پایان نامه تو ایران ندیدم که سوال کنندگان اساس موضوع رو زیر سوال نبرند و مثلا نگویند سوالهای مهمتری هم هست که بهتر بود به اونها توجه میشد.
گاها موضوعاتی که در این سمینار مطرح میشوند که من با خودم گفته ام این کار تو هیچ جایی چاپ نمیشه ولی با کمال تعجب بعد از یک سال همان کار که در ابتدا بسیار ساده لوحانه و کوچک شروع شده بود به حدی به بلوغ رسیده که در یک ژورنال مناسب چاپ شده است.
به نظر شما مثلا توی دانشگاه تهران یا هر دانشگاه دیگه ای در ایران میشه این طور کارهایی انجام داد؟
پ.ن: من اون موقعی که داشتم تز کارشناسی ارشد را می نوشتم موارد متعددی در دانشگاه ما اتفاق افتاد که در دفاعیه ی دانشجو، اساتید به شدت با هم اختلاف پیدا کردند و کار به دفاع مجدد و ... کشید. به نظر شما آیا سطح تحمل متقابل و انتقادپذیری اساتید هنوز هم به همون شکل است یا بهتر شده؟
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر