مجردانه

مدتیست مهربان همسر در ایران است و من در خانه و آشپزخانه.



ما هم که قول داده ایم وزن کم کنیم چیپس ، پیتزا و استیک و نوشابه را ترک کرده ایم به طوری که اصلا در وعده غذایی صبحانه خبری از اینایی که گفتم نیست. کتب آشپزی را رویت کردیم و به مذاق رژیمی امان بسیار وفاق آمد مخصوصا املت قارچش که به به...



دکوراسیون منزل را تغییر داده ایم تا فضایی برای مطالعه و مکاشفه و سیر آفاق و انفس به دور از جعبه جادو در این دوران تعطیلات اجباری مهیا کنیم. اما به نتیجه رسیدیم که همه این کارها سایش کشکی بیش نیست چرا که اگر این وزغ بد طعم را از همان اول سپیده دم نخوریم، دفتر کار دکترحسابی هم جوگیرمان نخواهد کرد.

سرمای حاصل از نبود« چراغ خانه» و گرمای هوای ناشی از تابستان، کسالت را بر فراغت چیره کرده و بشارتی برای بازگشت و شروع پاییز را لازم.

شبها گاه به پیاده روی کنار آب می روم و هر از چندگاهی مهمان دوستان می شوم که لطفشان همیشه مستدام باد و سفره شان همیشه پربار.

هر از گاه هم بر روی اریکه می لمم و National Geographic ی را که صرفا به خاطر این شماره اش که راجع به ایران است خریده ام را می خوانم. - به درد خواندن نمی خورد اما برای معرفی به دوستان غیر ایرانی خوب است.

الان هم در حال نگارش موریانه وار متن تز و گوش کردن به نوایی که می گوید:


بود آیا که خرامان ز درم باز آیی

گره از کار فروبسته ما بگشایی





پ.ن : هفته پیش یک جعبه بستنی خریدیم که 18 عدد محتوایش بود. وقتی به اندرونی یخچال نظر افتاد گفتيم که وای بر ما. در آنی مجبور شدیم تا 4 عدد را در جای دیگری محفوظ نگه داریم که دست خودمان هم نرسد چون یخچال جا نداشت!!